บนวิถีแห่งการมีชิวิตอยู่ |
| |
เขามีชีวิตอยู่อย่างคนตาย |
|
มาตรแม้นกายเดินได้ แต่คล้ายศพ |
สำรวจหาชีวิตชีวา หาไม่พบ |
|
จุดเริ่มต้น และจุดจบ ... บรรจบกัน |
|
|
|
เขามีชีวิตอยู่อย่างคนตาย |
|
อยู่อย่างไร้ความหมาย ไร้ความฝัน |
ไร้หัวใจ ไร้รักจำนรรจ์ |
|
ปล่อยคืนวันแหว่งวิ่น วิญญาณร้าง |
เขามีชีวิตอย่างคนตาย |
|
อยู่อย่างไร้ตะวันฉาย ไร้เดือนสว่าง |
อยู่อย่างคนมืดมน ไร้หนทาง |
|
เขาอ้างว้าง โลกทั้งโลกก็วังเวง ! |
|
|
|
เขาไม่อยู่อย่างคนมีชีวิตอยู่ |
|
เหมือนไม่รู้ หัวใจร้าว ยังเร้าเร่ง |
ยังร้องเรียก ยังพร่ำเพรียกลำนำเพลง |
|
ยังรอเปล่งประกายแก้ว แววชีวิต |
โชคชะตา พิโรธฟ้า กระหน่ำร้อง |
|
อสุนีบาต ฟาดก้อง ประกาศิต |
เหลือทางเลือกสองทาง วางให้คิด |
|
จะพิชิต หรือจำยอม ค้อมชะตา |
|
|
|
จะมีชีวิตอยู่อย่างคนตาย |
|
อยู่อย่างคนแพ้พ่าย ไร้คุณค่า |
หรือจะอยู่ อย่างคนมีชีวิตชีวา |
|
สง่างาม เชิดหน้า เย้ยพายุ !!! |
| |
|
|
กันยายน 2541 |
"สยามรัฐสัปดาร์วิจารณ์" |
| |
