และเกือบจะ 4 โมงเย็น พวกเราค่อยโยกย้ายตัวและสัมภาระในการเดินทางต่อไปยัง น้ำตกสวนห้อม ( อุทยานแห่งชาติทับลาน ) ที่อยู่ห่างจากตลาดวังน้ำเขียวไปแค่ 6 กม. เท่านั้น โดยตัดสินใจในนาทีสุดท้าย ด้วยความบังเอิญ หลังจากเปิดนิตยสารท่องเที่ยว (อสท.) ซึ่งทำให้เกิดกิเลสที่อยากจะไปสัมผัสความสวยงามที่นั่น
พวกเราโชคดี ที่เจ้าหน้าที่อุทยาน ฯ เรียกขึ้นรถ หน้าปากทางเข้าพอดี ก็เลยได้อาศัยไปอีกครั้งโดยไม่ต้องรอนาน
คนเยอะแยะ และเต็นท์อีกหลายหลัง จับจองพื้นที่เอาไว้กันอย่างหนาตา พวกเรากว่าจะหาที่ลงได้ ก็ตัดสินใจอยู่นาน และก็ยอมเลือกพื้นเอียง ๆ แต่วิวดี ๆ เท่าที่จะหาได้ แต่สิ่งที่เป็นปัญหากับพวกเราและความรู้สึก ไม่ใช่นักท่องเที่ยวที่เยอะแยะเกินไป แต่เป็นการที่นักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่ง ที่มากันทั่งรถบัสขนาดใหญ่ ใช้พื้นที่อุทยานแห่งชาติ ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนรวม และเป็นป่าสงวน ในการร้องคาราโอเกะ ด้วยเครื่องเสียง ดังไปทั่วหุบเขา โดยที่เจ้าหน้าที่ไม่ได้ทำอะไร ( ทำให้เข้าใจว่าเป็นความยินยอม ด้วยผลทางธุรกิจ ) กว่าจะยุติก็เกือบเที่ยงคืน เสียบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ ไปมาก ไม่รวมถึงการรบกวนคนอื่น และสัตว์ป่า ที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น
เช้าตื่นขึ้นมา ด้วยเสียงเครื่องบินบังคับวิทยุ ซึ่งแตกต่างจากเช้าวันก่อนที่แผงม้า ที่ยังคงได้ยินเสียงนก แม้บรรยากาศช่วงเช้าจะสวย แต่ก็ไม่สมบูรณ์นัก เพราะความเห็นแก่ได้ เห็นแก่ความพอใจส่วนตัว รบกวนธรรมชาติ รบกวนคนอื่น โดยหลงได้ปลื้ม ในสิ่งที่ตัวเองทำว่าถูกต้องแล้ว ทำให้ดูดีน่าชื่นชมแล้ว ไม่รวมกับเมื่อคืน นักท่องเที่ยวบางคนดื่มได้ที่หน่อย ห้องน้ำแค่สิบกว่าเมตร ก็ดูไกลเป็นกิโล ยืน .... ตรงจุดชมวิวซะงั้น เข้าใจว่าเป็นความรู้สึกแค่กลุ่มพวกเราเท่านั้น แต่มารับรู้กับกลุ่มพี่ ๆ ที่ใจดีให้เราติดรถออกมาที่ตลาด ก็รู้สึกไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก |
