เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พร้อมกับความรู้แจ้ง กับอาการขนหัวลุก ด้วยตนเอง เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ แต่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นัก มันเกิดขึ้นได้อย่างไร แล้วมันรู้สึกอย่างไร ลองมาดู
เหตุเกิดที่บ้านของผมเองนี่แหละ โดยปกติที่บ้านก็มีความเชื่อเรื่องพันธุ์นี้ อยู่แล้ว โดยจะประสบพบเจอเป็นเรื่องธรรมดา สำหรับบ้านใดที่เลี้ยงกุมารทองเอาไว้ เช่นผมก็เห็นเป็นเรื่องปกติเหมือนกัน อย่างเช่น บางคืนที่นอนดูทีวีอยู่ชั้นล่าง ก็จะได้ยินเสียงเดินข้างบนบ้าน เสียงเดินลงบันไดบ้างแหละ (บ้านชั้นสองจะเป็นพื้นไม้) แต่ด้วยความเคยชินก็ไม่รู้สึกอะไร จนมาวันหนึ่ง ในช่วงกลางวันผมผ้าห่ม หมอน ไปนอนเล่นที่ระเบียงบ้านชั้นสอง แต่ไม่ได้เก็บเข้าห้องนอน พอตกกลางคืนก็ดูทีวีที่ชั้นล่างตามปกติ จนถึงเวลาประมาณ ตี 2 ก็จะกลับขึ้นห้องนอน
ด้วยชั้นบนเป็นพื้นไม้ เวลาเดินขึ้นผมจะพยายามเดินให้เบาและก็จะไม่เปิดไฟ เพราะจะไม่ได้รบกวนพ่อกับแม่ที่นอนหลับอยู่ ก้าวแต่ละก้าวจึงค่อย ๆ เดินไปที่ระเบียงบ้าน เพื่อเอาผ้าห่มและหมอน ที่ทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนกลางวันกลับเข้าห้องนอน ครั้นเดินมาถึงที่ประตูระเบียง ก็ได้เอื้อมมือที่จะบิดลูกบิดประตูเท่านั้นเอง มือผมที่อยู่ห่างลูกบิด ไม่ถึง 1 นิ้ว แต่ลูกบิดประตู ดีดกลับ (เหมือนกับการหมุนลูกบิดจนสุด แล้วปล่อยมือ) ยังไม่พอ เสียงประตูกระแทก ทั้งหน้าต่างกระจก ประตูกระจกเสียงดันสนั่น
ผมไม่มั่นใจว่าช่วงเวลานั้นใช้เวลาไปเท่าไหร่ แต่ที่แน่ใจได้คือ ผมยังอยู่ในท่าจะจับลูกบิดอยู่เลย แต่ขนเจ้ากรรม ก็เริ่มลุกตั้งชัน ตั้งแต่ปลายนิ้วมือ นิ้วเท้า วิ่งไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนมาถึงขนที่หัว ที่พร้อมใจกันลุก (อย่าพึ่งคิดภาพว่าจะเหมือนในหนังตลกครับ) ขนที่ลุกจริง ๆ คือขนอ่อนของเรานั่นเอง และด้วยความกล้าของผม ผมยังยืนอยู่ท่าเดิมดูความเปลี่ยนแปลงรอบข้าง ก่อนที่จะตัดสินใจว่า ฝากไว้ก่อน (หมายถึงผ้าห่ม และหมอน ) ก้าวถอยหลังอย่างมั่นคง ไปยังห้องนอนของผมเอง ... คืนนั่นนอนโดยปราศจากผ้าห่ม และหมอน
...... นายแปลกดี ปรีดา
|
