ลักษณะ

รูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อคลานเช่น ตะกวดหรือจระเข้ ผิวที่เท้าเป็นเกล็ด ฝ่าเท้ามีอุ้งเท้านิ่ม หูชั้นนอกลดขนาดลดขนาดลงจนเหลือแค่สัน ส่วนหางมีเกล็ดประมาณ 30 เกล็ด ปลายหางด้านล่างมีลักษณะเป็นเม็ดเล็ก ๆ ซึ่งเจริญดีและค่อนข้างเรียบ เกล็ดหลังลำตัวยาวต่อเนื่องเกือบถึงจมูก เกล็ดหนา สีน้ำตาลเหลืองหรือน้ำตาลเข้ม มีขนบาง ๆ ขึ้นแทรกอยู่เล็กน้อย

การกระจายพันธุ์

สามารถอยู่อาศัยในป่าทุกประเภท แพร่กระจายในพม่า ไทย อินโดนีเซีย มาเลเซีย เกาะปาละวัน และประเทศในแถบอินโดจีน ในประเทศไทยส่วนใหญ่พบในสวนยางและป่าฟื้นสภาพ

นิเวศวิทยาและพฤติกรรม

หากินบนผิวดินต้นไม้และใต้ดิน อาหารส่วนใหญ่ คือมดและปลวกซึ่งเป็นตัวควบคุมจำนวนประชากรแมลงทั้งสองชนิดนี้ ในป่าเขตร้อนด้วย เนื่องจากจำนวนของมดและปลวกมีมากเพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย ประสาทในการดมกลิ่นและการได้ยินดี เพื่อใช้ในการหาอาหาร แต่การมองเห็นจะด้อยในสัตว์ประเภทนี้ ในวัยทารกจะเกาะติดกับตัวแม่โดยใช้เล็บเกี่ยวที่ส่วนโคนหาง และจะดูดนมเวลาแม่นอนลง ช่วงเวลาในการหย่านมประมาณ 3 เดือน

ลิ่นหรือนิ่มมักอาศัยอยู่ในโพรง ขุดรูที่มีอยู่เดิม เพื่ออาศัยนอนหลับในเวลากลางวัน โดยใช้ดินปิดโพรงไว้เพื่ออำพรางตัว ลิ่นไม่มีฟันแต่จะใช้ลิ้นที่เรียวยาวตวัดเอามดหรือปลวกเข้าปาก โดยมีน้ำลายเหนียว ๆ เป็นตัวช่วย เมื่อถูกรบกวนจากศัตรูจะม้วนตัวเก็บหัวไว้ข้างในมองดูเป็นก้อนกลม มีหางแข็งแรงใช้ยึดเกาะกับกิ่งไม้ ปัจจุบันลิ่นมีจำนวนลดน้อยลงเนื่องจากถูกฆ่า เพื่อนำเลือดและเกล็ดไปทำยาจีน

สถานภาพ

IUCN (1996) : LR/nt , CITES (1995) : Appendix II

ข้อมูลจาก : Wildlife in Thailand's Transborder Trade