ลักษณะ
เป็นหมีที่มีขนาดเล็กที่สุด มีขนาดเล็กกว่าหมีควายมาก มีหูกลมเล็ก บริเวณลำตัวมีขนสีดำสั้น มีขนสีขาวเป็นรูปตัวยู (U) นิ้วและเล็บทั้ง 5 ยาว บริเวณใบหน้าและจมูกมีสีขาว เหลือง หรือสีครีม ลิ้นยาว

การกระจายพันธุ์
ตั้งแต่ภาคใต้ของจีน รัฐอัสสัมของอินเดีย ไทย พม่า ลาว เวียดนาม กัมพูชา มาเลเซีย เกาะบอร์เนียว และเกาะสุมาตรา

นิเวศวิทยาและพฤติกรรม
หมี หรือหมีคน สายตาไม่ค่อยดีคล้ายหมีควาย แต่จมูกมีประสิทธิภาพดีมาก มักออกหากินตามลำพัง แต่บางครั้งหากินเป็นคู่ อาศัยหลับนอนบนต้นไม้ เป็นหลักโดยหักใบไม้มากองเป็นพื้นที่เขตและนอนทับไว้ มักออกหาอาหารเวลากลางคืน ชอบอยู่ในป่าพื้นที่ต่ำกว่าหมีควาย เช่น ป่าเต็งรัง, ป่าดิบชื้น หมีหมาจะส่งเสียงร้องคล้ายสุนัขจึงเรียกว่า “หมีหมา” เวลาสงสัยหรือได้กลิ่นแปลกปลอมจะลุกขึ้นยืน 2 ขา และชูจมูกสูดดม หมีชนิดนี้กินอาหารได้หลายประเภท เช่น แมลง , ปลวก , ไส้เดือน บางครั้งอาจกินมะพร้าว ปาล์ม พืชผลของมนุษย์ อาหารที่ชอบที่สุดคือ ผึ้ง ผสมพันธุ์ได้ตลอดทั้งปี ออกลูกครั้งละ 2 ตัว ลูกเกิดใหม่จะยังไม่ลืมตาและไม่มีขน ลูกหมีจะอยู่กับแม่จนเริ่มโต

สถานภาพ
IUCN (1996) : LR/nt
CITES (1975) : Appendix II