คน มีบรรพบุรุษ ร่วมกันกับลิง เมื่อประมาณร้อยล้านปีก่อน ต่อมาทั้งคนและลิงได้แยกสายพันธุ์ วิวัฒนาการเป็นสัตว์ต่างชนิดกัน

ลิงในโลกแบ่งออกเป็น ลิงโลกเก่าและลิงโลกใหม่ ลิงของไทยจัดอยู่ในประเภทลิงโลกเก่า ในขณะที่ลิงแถบอเมริกาใต้ ถือเป็นลิงโลกใหม่ ลิงแทบทุกชนิดจะมีสมองที่วิวัฒนาการไปมาก เฉลียวฉลาด ว่องไว ปีนป่ายต้นไม้ได้คล่องแคล่ว

ลิงแสม

ลิงพวกนี้มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมอยู่ที่ป่าแสม ว่ายน้ำเก่ง เมื่ออยู่ใกล้น้ำจะชอบโดดจากต้นไม้ลงน้ำ และจะชอบกระโดดน้ำเล่น อยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกว่าจะเหนื่อหรือเบื่อ ลิงแสมชอบหาปูกินโดยการล้วงมือเข้ารูปู ชาวบ้านสังเกตนิสัยการจับปูของลิงแสม แล้วคิดวิธีดักลิงชนิดนี้ โดยเจาะลูกมะพร้าวขนาดข้อมือลิง ข้างในใส่ของขนาดเล็กกว่ารูเล็กน้อย นำไปวางไว้ตามแหล่งที่ลิงหากิน เมื่อลิงล้วงเข้าไปในลูกมะพร้าว ด้วยความอยากรู้ มันจะกำของข้างในไว้แน่น จนมือติดลูกมะพร้าว เมื่อคนออกจากที่ซ่อนมาจับลิง ลิงแสมก็ขึ้นต้นไม้หนีไม่ได้ เพราะมืออีกข้างยังคาอยู่ ในลูกมะพร้าวนั้น

ลิงแสมเป็นลิงที่มีหางยาวมาก คือ ประมาณร้อยละ 80 - 110 ของความยาวลำตัว ขนบนหัวเป็นทรงแหลมปลายชี้ เป็นเอกลักษณ์อีกประการของลิงแสม

ลิงเสน

รูปร่างคล้ายลิงกังแต่ตัวใหญ่กว่า มีลักษระแข็งแรง หางกุดสั้น ชอบหากินตามพื้นดิน หน้าผากเถิกกว้าง หัวกลม หน้าและก้นเป็นสีแดงหรือดำ

เมื่อมีอันตราย ลิงเสนจะเผ่นขึ้นต้นไม้ ผิดจากลิงกังที่มักหนีอันตราย โดยการลงจากต้นไม้ แล้ววิ่งหนีด้วยความเร็ว

ลิงอ้ายเงียะ

หรือลิงวอกภูเขา ลักษระคล้ายลิงวอกแต่ขนข้างใบหน้า จะยาวกว่า มักพบตามภูเขา และที่สูงตั้งแต่ 500 ถึง 3,500 เมตร อาศัยอยู่บนเรือนยอดไม้สูงประมาร 10 -50 เมตร จากพื้นดิน สมาชิกในฝูงมีประมาณ 10 - 50 ตัว โดยจะมีสมาชิกบางตัวทำหน้าที่เฝ้ายามบนต้นไม้สูงที่สุดในบริเวณ เมื่อมีอันตรายจะส่งเสียงร้องเตือนพร้มกับเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมหลบหนี

ลิงวอก

ได้ชื่อว่าเป็นลิงที่ปรับตัวได้เก่งมาก เทื่ออยู่ใกล้คน ลิงวอกก็เปลี่ยนความเป็นอยู่ของตน เพื่อให้เข้ากับสังคมเมืองได้ เช่น เปลี่ยนอาหาร และเวลานอนของตนให้เหมาะสม กับการหาอาหารในเมือง ลิงวอก หรือที่ฝรั่งรุ้จักในชื่อของลิง รีซุส (rhesus) นักวิจัยมักนิยมใช้เป็นสัตว์ทดสอบยา ทดลองด้านชีววิทยา และจิตวิทยา รวมทั้งทดลองด้านการรับรู้ และความทรงจำ นักวิทยาศาสตร์เป็นหนีบุญคุณลิงวอก เนื่องด้วยความรู้เรื่องแอนติบอดี ในกรุ๊ปเลือดต่างๆ ของคนเรานั้นได้จากการทดลอง กับลิงวอกนี้เอง

คนนิยมนำลิงวอกมาหัดละครลิง

ลิงกัง

มีหางสั้นประมาณ 1 ใน 3 ของความยาวลำตัว ขนบริเวณกลางกระหม่อมจะสั้นกว่าโดยรอบ ดูคล้ายผมทรงหลักแจวกลาย ๆ

คนมักนิยมนำลิงกังมาหัดขึ้นต้นมะพร้าว อาจเพราะเป็นลิ่งที่ว่องไว และใจเย็น ฝึกง่าย ในช่วงแรกๆ ของโครงการอวกาศ คนได้ทดลองส่งลิงกัง ขึ้นไปกับยานอวกาศ เพื่อศึกษาผลการเดินทาง ผ่านชั้นบรรยากาสที่จะเกิดกับสิ่งมีชีวิต ลิงกังจากประเทสไทยได้รับเกียรติ เป็นสัตว์ทดลองตัวสำคัญ ลิงตัวนี้ทำกิจกรรมต่างๆ ในอวกาศสำเร็จตามที่ได้รับการฝึก แต่ไม่สามารถรอดชีวิตกลับจากอวกาศได้